شب....تنهایی....سکوت...گرد آورده ام تمام خودم را در اطراف...می خواهم بنویسم ... از تمام آنچه که من می شود بی تمام آن تکرار ها....

سکوتی در فضاست....من نشسته ...من فکر می کند....من دوست دارد که فکر کند....اما هجوم فکر هایش تنها ازدحامی ست از تمام آنچه که تا به حال شنیده ...نه آنچه که تا به حال اندیشیده....من نشسته...لا به لای تمام این  فکرها...

من دوست دارد این شبهایش را ...من می خواند...من می شنود....من اما گم شده است در تمام هر آنچه که خوانده...من گاهی دوست دارد  برود لا به لای تمام آنها زندگی کند......من دوست دارد که فقط در همین لجظه ها  زنده باشد..... فراری ست از تمام لحظه های اطراف خودش... آنچه که من  دوست دارد ، خیال است انگار......

 من دوست ندارد روزهای خودش را....تمام این اپیزودهای تکراری  من را خسته کرده...من خیال را دوست دارد...رویا را.......من نمی خواهد عینیت را....من موجود متضادی ست....من چیزی برای نوشتن از من بودنش ندارد...من تنها همه ی آنچه را که خوانده بود مرور می کند مدام...  من نمی داند چیست.

من ....................نوشتن ندارد....